Terk Olunmuş Şuur

Vakitlerin kiminde şuur terk eder

en tırtıklı çimento köşelerine

yaslayıp sırtımı

ezmek gibi gelen

fakir yemeklerinin buram buram

duman duman dört nala gezdiği

o küstah sokağımın sancısında…

Ellerimin iki üç militer bozuntusu

elleriyle paramparça edildiğini

anımsarım, gözlerim devlerde

karmaşık iplik taneleri sayıklarım

kan vahşetiyle yıkanan düşlerimde.

Odam artık çığlık çınlamalarıyla dolu

şamdanların devirdiği alev yakmıyor

buzdan perdeleri

birinin eti eziliyor avcumda

biri gülüyor hunharca

tırnak uçlarım bıçaksı hislerle,

uyanık, pörsümüş derilere

ve ben koşamıyorum,

artık

dirildiğim dehlizlere.

Kıram kıram sakallı bir şairin

ölmesini beklerken eriyor dünya

bu dünya ki öyle sarsıntılı,

beşiklere taş çıkaran muazzamiyetle

çarpıyor gözlerimi sağdan sola

akıyorum lekeli duvarın göğsünden.

İşte çıkış işte seviş

işte eklemlerimde ateş

kalemimde, dilimde

ve sözlerimde…

Aklanıyor günahlar bir bir

sulh ediyorlar benimle

sevgi yakın

ama kiminle?

Kış 2020

---

tarık erdel