Sabah 6 Treni

sabaha karşın ölmüş saat 6 trenindeyim

dişlerini sıkıyor bulutlar

düşlerimi rayların önüne fırlatıyorum

sıra sıra vagonları gezinen kızıllıkta bir uyuşuk ceset

gün doğuyor, gıcırdıyor güneşi avuçlayan metal kokulu gövdem

her bir şehrin istasyonu soğuk ve ıssızlıkla boyanmış

duvarlarında zifirler arıyorum

terk ettikçe târikliğime bir sebep daha ekleniyor

terk ettiğim her kent için bir çizik daha atıyorum düşsel derime

ulaşamadığım yerlere daha çok ray döşeyin

bu bir 3.45 treni değil ya da bir beygir gibi kömürden beslenmez

içinde şiirler değil ılık nehirler doğar

köylerin yanından geçerken sövüverir cehalete

ya da belki taşranın dipsiz dehlizlerde yatıveren korkaklığına

kasabalara selam bile vermez

bu tren şehirlilerin treni

öyle arkasından koşamazsın

daha varamadan birkaç metre yanına akımlarla tanışırsın

cedid, yeni, ikinci nevbahar falan filan

tüm geçtiğim memleketlere hayallerimi kusuyorum

geçemediğim yerlere veriyorum simsiyah ıslak mı ıslak fiyakalı imzam ile

hangi memur tarafından kıç kenarı yapılacak dilekçemi

“Lütfen ulaşamadığım yerlere daha çok ray döşeyin”

gün doğuyor,

hava kirli,

kirliyim,

tren sürtüyor tellere