top of page

Yolda Yürürken

  • Tarık Erdel
  • 26 Tem 2024
  • 1 dakikada okunur

Yol kenarlarında bitivermiş çiçekleri

toplamak gibi kelimeler

her biri bir acı tırnaklarına

ve her biri isyan eder

grilere boyanmış ahmak taşlara.


Aralıklarında dünyanın sanki kimseler

o katledilen fikirlerin damarlarında

sade, sıradan bir kesik yorgunluğu 

ölmemeli aptal ecelin suratında

kan kaybından ölmeli insanoğlu

ölecekse böyle ölmeli.


Hangi vakit koynundaki lafça söylem

aktıkça kaldırım kenarlarıyla asfalta

kimsecikler benzemez serçeciklere

birkaç kuytuda seyyar tabelalara özlem

aldanmaz kuşlar, bitmez gerçeklere.


Koşacaksan koş bu fırtına beşiğinde

sol bileğinde bir sözcük göreceksin

sağ bileğine bağlı metal kelepçelerle

zincirlere duyulan sevgi gibi bekleyeceksin

her sabah idamı izleyen kuşluktaki

özgürlük soğukluğundaki rüzgarları.


---



 
 
 

Son Yazılar

Şikestesi Keşmekeş Vakanüvîs

Bir yerlerde karşılaşacağız kalbin mi hazin, sarhoş musun; yaban bir memlekette bir kaldırımda yalanlar söyleyeceğim, palavralar...

 
 
24

Uzak kasabalardan geldim toprak yollar, çakıl taşları, kırık kiremitler takip ettim süslü yıldızları kollarımın köşeleri; korkularına...

 
 
Terk Olunmuş Şuur

Vakitlerin kiminde şuur terk eder en tırtıklı çimento köşelerine yaslayıp sırtımı ezmek gibi gelen fakir yemeklerinin buram buram duman...

 
 

Yorumlar


Bu gönderiye yorum yapmak artık mümkün değil. Daha fazla bilgi için site sahibiyle iletişime geçin.

© 2024 by Tarık Erdel.

bottom of page